Siły Powietrzne i Marynarka Stanów Zjednoczonych
przypuściły serię ataków przeciwko terrorystom
Lot Pan Am Flight 103 rozbił się w mieście Lockerbie.
George Herbert Walker Bush...
Nie możemy pozwolić na agresję przeciwko Kuwejtowi.
USS Cole został zaatakowany...
Był to akt terroru. Akt tchórzliwy i obrzydliwy.
Teraz zagramy dla Państwa klasyczny kawałek.
Dopóki nie zostanie zatrzymany...
...upewnić się, że kolejny raz im się nie uda.
Samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi biegają...
Musimy zachować i zachowamy czujność.
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Kurwa! Raz już kiedyś coś przeoczyłam.
Drugi raz na to nie pozwolę.
To było dziesięć lat temu. Wszyscy coś wtedy przeoczyli.
Ja to nie wszyscy.
Poprzednio w Homeland:
Dziękuję, że zaopiekowałaś się Jessicą.
Tak jak ty, kiedy mnie nie było.
Byłeś moim przyjacielem! Ty...
- Carrie, słucham. - To ja.
Gdzie jesteś?
Muszę trochę odpocząć, z dala od domu.
Ja jem owsiankę, ale Yorkshire Gold na tym zadupiu nie znajdziesz. Przykro mi.
Skąd wiesz jaką lubię herbatę?
Śledziłaś mnie? Bo jesteś szpiegiem, prawda?
Twierdzisz, że pieprzone CIA sądzi że pracuję dla Al-Kaidy?
Ja sądzę, że pracujesz dla Al-Kaidy.
- Dogadaliśmy się z Aileen. - Co wam powiedziała?
Mieli po prostu kupić dom i nie wychylać głowy dopóki nie przyjedzie gość.
Przyjechał w poniedziałek.
Rozmawia właśnie z gościem od portretów pamięciowych.
Pytaj o co chcesz.
Dlaczego zabili Walkera a nie ciebie?
To ja go zabiłem.
- Galvez, jesteś tam? - Jestem.
Galvez, odwróć się w stronę lotniska.
Szukamy bezpośrednich celów.
Rezerwacja M-1.
To lądowisko Marine 1.
O, cholera.
Półtora kilometra to spokojnie w zasięgu snajpera.
Doświadczonego snajpera.
Saul.
Myliliśmy się co do Brody'ego.
Jeden z jeńców został zwerbowany ale to nie był on.
Aileen właśnie wskazała Toma Walkera.
On żyje
i to on jest terrorystą.
Hej.
Jestem bezdomnym weteranem.
Hej, walczyłem na wojnie. Irak – może słyszałeś?
Hej, stary, nie bądź taki. Jestem głodny.
Pani?
Pani? Raczej nie.
Dziękuję, Bóg z tobą.
Niech pobłogosławi małe dzieci.
Dzięki, mały.
I o to chodzi.
Hej. Jestem głodny.
WICKER AVE. PRZECHOWYWANIE
Czy to człowiek, którego widziałeś?
Twój ojciec?
To twoje biuro?
Tak, to jest moje biuro.
Myślałem, że jesteś szpiegiem.
W pewnym sensie – tak.
Jak możesz kogokolwiek szpiegować siedząc w biurze?
Lucas, proszę cię. Powiedz... jak się umawialiśmy?
- Że wszystko ma pozostać tajemnicą. - Właśnie.
I co jeszcze?
Ty pierwszy zadajesz pytania.
Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego dotknąłeś nosa?
Powiedział mi, że widział ojca w szkole.
Obserwował go przez siatkę.
Nie przyszło mi do głowy, że to może być prawda.
Tom nie żyje. Tak mi powiedzieli.
- Wiem, że to sporo do przetrawienia. - Tak sądzisz?
Latami modliłam się, żeby Tom wrócił żywy.
A teraz mówisz mi, że żyje, ale zmienił się w jakiegoś potwora?
- Tego nie powiedziałam. - Powiedziałaś.
„Pranie mózgu”. Tak to nazwałaś.
Planuje atak na swój własny kraj.
Tak uważamy.
Dlatego nie wiem czy mam świętować
czy zgłosić się z synem do programu ochrony świadków.
Musimy go znaleźć zanim cokolwiek się stanie.
Ty możesz nam w tym pomóc.
Jak to możliwe, że żył przez te wszystkie lata i nawet nie zadzwonił?
Mówisz, że się zmienił
to jedyny powód, dla którego ci wierzę.
Carrie?
Możesz poprosić panią Walker?
Potrzebuje twojej pomocy.
Myślisz, że dasz radę?
W Niemczech mówiłeś, że Walker zginął w środku nocy.
Tak, został zabity.
- Pobity na śmierć? - Nie widziałem tego. Tylko słyszałem.
Ale raczej nie było wątpliwości.
Potem kazali ci go pochować?
Tak, na zewnątrz kompleksu.
Tak jako opisałem w raporcie i powtarzałem potem setki razy.
Więc może powiesz mi wreszcie o co tutaj chodzi?
Po prostu potwierdzam fakty.
Jasne, i dlatego kazali mi rzucić wszystko i pędzić tutaj.
Cóż, jego żona...
wdowa... próbuje zamknąć ten rozdział.
Po prostu staram się jej pomóc.
Tak jak mówiłem
przez większość czasu trzymali nas osobno.
Na pewno wiem tylko jedno, on nie żyje.
- Dziękuję. Mam wszystko czego potrzebuję. - Wielkie dzięki.
Nic nie powiedziałam.
Ah, czyli to zbieg okoliczności, że ściągnęli mnie tutaj
żebym opowiadał o śmierci Toma Walkera dwa dni po tym,
jak powiedziałem ci, że go zabiłem?
Nie powtórzyłam im tego co mi powiedziałeś. Nie zrobiłabym tego.
To co ja tutaj robię?
Nie mogę ci powiedzieć.
- Jasne, oczywiście, że nie. - Naprawdę.
Wiesz, jak na kogoś kto bez przerwy kłamie powinnaś być w tym lepsza.
- Brody... - Po prostu daj spokój.
Przepraszam.
Pieprzysz się ze mną, aby zdobyć informacje,
na tym polega twoja praca?
Czy liczysz na awans za wykazanie inicjatywy?
O co tu chodziło?
O nic.
Wścieka się, że musi w kółko odpowiadać na te same pytania.
- Rozumiem. - Naprawdę. Co?
Chyba mam ślad w sprawie Toma Walkera. Zainteresowana?
Chodź.
Znowu wezwali mnie do Langley.
- Mieli kolejne pytania o Toma Walkera. - Nie musisz się tłumaczyć.
Jess,
Masz powody, żeby się na mnie wściekać.
Wiem, że byłem trudny do zniesienia.
I wiem, że krzywdzę was znikając tak na dwa dni.
Co znaczą dwa dni w porównaniu do ośmiu lat?
Co chcesz przez to powiedzieć? Że mnie to nie obchodzi?
Brody, czekałam przez sześć lat.
Sześć lat po tym jak powiedzieli, że nie żyjesz.
Sześć lat po tym, jak żołnierz zapukał do drzwi i powiedział,
że zaczną wypłacać rentę.
Czekałam na ciebie bo tak bardzo chciałam wierzyć, że wciąż żyjesz.
Potem popełniłam błąd.
Nie czekałam wystarczająco długo. Nawaliłam.
Ale nie mogę już więcej za to płacić.
- Nie musisz. - Nie potrafię.
Niech to cholera.
Chris zaraz wraca do domu.
To nie twoja wina.
Nie zrobiłaś nic złego.
To właśnie próbuje ci powiedzieć.
I nie chcę wszystkiego zniszczyć.
Pamiętasz co powiedziałaś o Walkerze kiedy odkryliśmy, że obserwuje syna?
Powiedziałaś, że rodzina to jego pięta achillesowa.
- Wtedy zacząłem się zastanawiać. - Co masz na myśli?
Jego syn zobaczył go w szkole.
Pomyślałem, że może spróbuje innej formy kontaktu.
I myślę, że tak właśnie zrobił.
Wciśnij „Enter”. I już.
OK...
- Bilingi? - Bilingi Helen Walker.
Zdobył je dla mnie Galvez. Okazuje się, że są bardzo ciekawe.
- Popatrz na godziny. - 8:10, 8:08, 8:14, 8:11.
Tylko w dni robocze.
Z różnych telefonów jednorazowych.
Chcesz powiedzieć, że Walker rozmawiał z żoną?
Nie. O to właśnie chodzi.
O 8:00 odwozi dziecko do szkoły. Telefony wykonano pod jej nieobecność.
- Posłuchaj. - Czego?
Po prostu posłuchaj.
- Witaj, mówi Lucas. - I Helen.
Prosimy zostawić wiadomość po sygnale
podając nazwisko, adres, godzinę
datę i powód, dla którego dzwonisz
- i do kogo, a wtedy... - A my oddzwonimy.
Zależnie od twoich odpowiedzi.
Jego pięta achillesowa.
Dzwoni, żeby usłyszeć ich głosy.
Kto?
Możesz mówić; jest upoważniony.
To Agent Specjalny Hall,
nasz łącznik w FBI w dochodzeniu w sprawie Walkera.
Ta wiadomość telefoniczna. To zona Walkera, Helen i jego syn, Lucas.
- Dzwoni, kiedy jest pewny, że ich nie ma. - Dlaczego?
Tak jak powiedział Saul, chce usłyszeć ich głosy w nagraniu.
Chce poczuć się częścią rodziny.
Tak znajdziemy Walkera.
Powiemy Helen, żeby odebrała telefon.
Ona go wywabi, a my wyśledzimy go przez GPS.
A jak ona się trzyma? Myślisz, że da radę?
- Pomogę jej. - To jest wasz plan?
Czekać aż sam zadzwoni i trzymać kciuki
żeby żona nie zawaliła sprawy mówiąc coś, czego nie powinna?
Rozumiecie, jak ważna jest ta sprawa?
Snajper Marines zwerbowany przez Abu Nazira, na terytorium USA,
- działający przeciwko własnemu krajowi. - Tak.
O czym to my was poinformowaliśmy.
Agent Hall ma propozycję dalszych działań.
Właśnie opowiadałem Zastępcy Dyrektora jak udało nam się wyśledzić Whitey Bulger.
Tak. Ogłoszenia w telewizji.
Przejęliśmy inicjatywę. Zaangażowaliśmy opinię publiczną.
Chodzi mi o to, że możemy zrobić coś więcej
niż siedzieć bezczynnie czekając aż zadzwoni.
Tak jak w sprawie Whitey Bulger?
- Dokładnie. - Której szukaliście przez 20 lat?
OK, więc poznaliśmy się nawzajem.
Walker jest na wolności, musimy znaleźć go jak najszybciej.
Macie określić optymalną drogę działania.
W przeciągu dwóch godzin chcę mieć na biurku rekomendację.
A teraz, agencie Hall...
Czy ktoś może odebrać?
- A ty nie możesz? - Ja nie mam zamiaru. Wygrywam.
- Już nie. - Popatrz na to.
Odpadam. Ja odbiorę.
Skąd biorą się te wszystkie asy?
Nie mam pojęcia. Jestem w tym dobra.
Halo? Pani Gaines.
Dobrze... Elizabeth.
- Kim jest pani Gaines? - Tak, oczywiście
No wiesz. Ta pani z kościoła z szoferem.
Co to jest szofer? Jeden z tych małych psów?
Słowo daję, jesteś w połowie idiotą a w połowie kretynem.
Dana.
Poważnie.
Dobrze. Spytam.
Mówi, że zapraszała nas na przyjęcie jutro wieczorem.
Faktycznie, zapominałem do niej oddzwonić.
Mam ci powiedzieć, że będziemy je wspominać jako przyjęcie roku.
Co to znaczy?
Nie wiem. Chcesz pójść?
Nie musimy.
Żartujecie?
Elizabeth Gaines obiecuje przyjęcie roku a wy chcecie to przegapić?
Jeśli wy nie idziecie, to ja pójdę.
Dobrze.
Przyjdziemy z przyjemnością. Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Przyśle po nas samochód.
- Około 7:00. - Samochód?
Tato, kiedy zdarza się coś dobrego po prostu naucz się przytakiwać.
Nigdy nie powiedziałeś jednego dobrego słowa o Elizabeth
Dlaczego teraz mielibyśmy nagle iść do niej na przyjęcie?
Bo alternatywą jest oglądanie jak się pakujesz.
- Muszę. - Wcale nie.
Wyjeżdżam pojutrze.
Chodzi mi o to, że wcale nie musisz wyjeżdżać.
Będą tam wszyscy twoi przyjaciele.
Wiem.
Spróbuj im to wyjaśnić.
Powód tego nagłego wyjazdu.
- Saul... - Po prostu nie mogę, za nic,
- po 25 latach razem? Nie rozumiem tego. - Będziesz tak cały czas?
- Bo nie zniosę tego przez cały wieczór. - Będę taki, czy ci się to podoba czy nie.
Jedyna różnica jest taka, że u Elizabeth będą podawać szampana.
Dobrze. Idźmy. W imię dawnych czasów. Ale mój samolot odlatuje z samego rana.
- Wiem. - I będę na pokładzie.
Wiem, wiem. Słyszałem.
Co?
Wszystko w porządku?
Jestem trochę zajęty.
Mogę wejść?
Estes wyznaczył mnie do kierowania zespołem.
- Gratuluję. - Chyba sobie.
To dzięki twojej rekomendacji.
No i temu pomysłowi z telefonem, który był twój
ale jakimś cudem stał się mój kiedy dzisiaj mi go podałeś.
Czy to nie może poczekać?
Nie.
Saul, troszczysz się o mnie. Zawsze tak było...
i...
Widziałeś jak starłam się dziś z Brodym.
Nie byłam z tobą zupełnie szczera.
Wiem. Połapałem się.
Kiedy przestaliśmy go obserwować ja...
Skontaktowałam się z nim.
Osobiście.
Jak bardzo osobiście?
Najpierw w grupie wsparcia.
A potem spotkaliśmy się. Kilka razy.
Posłuchaj, goniłam za niewłaściwym facetem.
„Goniłaś”, to dobre słowo.
Teraz już... po wszystkim... to skończone.
To nigdy nie powinno mieć miejsca.
Rozumiesz to?
Tak. Przecież dlatego tu jestem.
I jak powiedziała, to skończone.
Trzymasz się?
Tak, poradzę sobie.
No cóż, przy odrobinie szczęścia Tom Walker zadzwoni jutro do żony.
Znajdziemy go i do południa będziemy bohaterami.
Chodź. Prześpij się trochę. Do jutra.
Saul. Jesteśmy gotowi.
Syn właśnie wyrusza do szkoły.
- Helen Walker? - Chyba się trzyma.
Właśnie miałam z nią ostatni raz porozmawiać.
Dobrze. Czyli możemy zaczynać.
Brzmisz optymistycznie. W każdym razie bardziej niż wczoraj.
Raczę się międzyagencyjnym brakiem współpracy.
Nic mnie tak nie cieszy jak agenci FBI z rękami w gaciach, patrzący jak pracujemy.
Cudownie.
Są gotowi do namierzenia rozmowy.
- Jeśli to w naprawdę on. - To on.
Kiedy zadzwoni musisz utrzymać go przy telefonie. Niech mówi jak najdłużej.
- Żebyście mogli go znaleźć. - Żebyśmy mogli mu pomóc.
To o tym rozmawia cały wasz odział? „Pomóżmy Tomowi Walkerowi”?
Helen, musisz to zrozumieć. On nie zrobił nic złego, jeszcze nie.
Nikt nie chce, aby to się zmieniło.
OK, trochę się pośpieszył. Jesteś gotowa?
Raportujcie. Co to za dziwaczny namiar?
Ciągłe przekierowania przez serię numerów.
Jak na razie dwa kontynenty. OK, właśnie wskoczył Mumbaj.
Musi odebrać zanim przełączy go na pocztę głosową.
Helen, musisz odebrać.
Halo?
Witaj. Mówi Diane.
Czy potrzebujesz profesjonalnego prania dywanów?
OK, przerwijcie to, proszę.
Przygotowaliśmy ofertę specjalnie dla ciebie.
Możesz zamówić czyszczenie maksymalnie pięciu pomieszczeń...
Rozłączcie.
Dziękuję. Zaczynamy od nowa.
Widzisz? Poradzisz sobie.
Nie. Nie wiem nawet co powiedzieć.
On tęskni za tobą. I za Lucasem. Dlatego tu dzwoni.
- Musisz pokazać mu, że czujesz to samo. - Jak?
Mówiąc, że się poddałam. Ponownie wyszłam za mąż?
Powiedz, że opowiadasz o nim Lucasowi, pokazujesz mu zdjęcia.
Dzięki temu zdołał go rozpoznać.
Utrzymałaś go przy życiu w sercu waszego syna.
Kiedy Tom zadzwoni...
opowiedz mu o tym.
Halo?
Kurwa. Rozłączył się.
Nie widzę żadnych danych GPS. Powiedzcie mi, że coś mamy.
Sygnał pochodził z wież w północno wschodniej części Waszyngtonu.
Jest w promieniu półtora kilometra od nich.
Mamy jakieś kamery uliczne w tym obszarze?
Ivy City, tylko częściowe pokrycie.
Dobra, sprawdźmy, do roboty.
- Co z rozpoznawaniem twarzy? - Gotowe.
Jeszcze raz.
WICKER AVE. PRZECHOWYWANIE
Chris. Co ty wyprawiasz?
Nie chcę przegapić samochodu.
To szofer. Podejdzie do drzwi. Nie będzie starał się ukrywać.
Zauważyłaś?
Co?
Nie kłócą się.
Przyjechał.
Mamo! Tato! Kierowca przyjechał!
Super! Chodźcie zobaczyć!
No i? Jak wyglądamy?
Słowo daję, chyba byłam adoptowana.
Pięknie wyglądasz.
Możesz przestać się już gapić.
- Nie gapię się. - Gapisz. Czuję twój wzrok.
Swoją droga ty też nieźle wyglądasz.
Kto mi to powie kiedy będziesz na drugim końcu świata?
Ścigamy teraz pewnego człowieka
20 naszych z Langley plus FBI.
Ma jedną fatalną wadę, słabość, którą staramy się wykorzystać.
Carrie nazywa to jego „pięta achillesową”.
Czyli?
Kocha swoja żonę.
Tutaj.
Oto i ona.
- Przepraszam na chwilę. - Oczywiście.
Saul, Mira. Tak dobrze widzieć was wreszcie razem.
Na pewno cieszysz się, że wróciła.
Mam nadzieję, że nigdy nie wyjedzie.
Zrzędzi nawet bardziej niż zwykle gdy wyjeżdżasz.
Ulituj si nad nami i zostań w tym roku.
Czy to Vivian? Przepraszam.
Cóż... czyżbym niechcący trafiła w czuły punkt?
Niechcący?
Wątpię.
Słyszy się to i owo.
O mój Boże! Spójrz na nich.
Przepraszam.
- Wyglądacie cudownie. - Dziękuję.
Dziękuję za przysłanie samochodu. Nie było potrzeby.
Cóż, chciałam mieć pewność, że się pojawicie.
Saul? Znasz Saula?
- Tak. Spotkaliśmy się już. - Kilkukrotnie.
Moja żona, Jessica.
- Saul Berenson. - Cześć.
Bar jest w tam. Weźcie po drinku i przedstawię wam pozostałych.
- Dziękujemy. - Dzięki.
Elizabeth...
znam to spojrzenie.
Są doskonali, nieprawdaż?
Do czego? Co kombinujesz?
Kręcisz się koło Brody'ego odkąd stał się twarzą DOD.
Coś dla niego planujesz.
Przecież wiesz, że mam plan dla każdego.
Przygotowujesz go. Ale do czego?
Być może dowiesz się dziś wieczorem.
Położył się... wreszcie.
Nigdy nie słyszałam tylu powodów, żeby nie iść spać.
Ciągle jeszcze nie zasnął. Matt czyta mu teraz książkę.
Wydaje się bardzo przywiązany do twojego syna, Matt.
Miałaś szczęście, że go znalazłaś.
Owszem, duże szczęście.
Ale mimo wszystko, małżeństwo z Tomem też było szczęściem.
Nasze wspólne życie, przez te lata zanim odszedł.
A co z tobą?
Ze mną?
Masz kogoś w swoim życiu?
Spotkałam kogoś.
Ale raczej nic z tego nie będzie.
Takie mieliśmy zadanie, ja i mój oddział,
ochrona tego, dzieła sztuki, tak to nazwali.
Było w jedynym pałacu prezydenckim
ciągle kontrolowanym przez wroga.
Więc wdzieramy się do pałacu, likwidując kolejne cele w takim długim korytarzu.
Wreszcie docieramy do pomieszczenia, w którym jest ten
ten skarb narodowy, dla którego narażaliśmy życie
to szczerozłote popiersie Saddama...
a tam ktoś już zdążył podmienić je na figurkę Pana Ziemniaka.
Przepraszam panów na chwilę.
- Jasne. - Dziękuję.
Przepraszam na chwilę.
OK, muszę spytać.
Wiem co chcesz powiedzieć.
Wiec to nie tylko moja wyobraźnia. Wszyscy...
są dla nas bardzo mili, tak.
To dziwne. A ten facet to...
Szef Narodowego Komitetu Demokratycznego.
Jego żona dosłownie się na mnie rzuciła.
Powiedziała „Chcę, żebyś myślała o mnie...”
„... jak o swojej nowej najlepszej przyjaciółce”?
Dokładnie.
O co tu chodzi?
Nie mam pojęcia.
- Odetchniemy świeżym powietrzem? - Tak.
O czym tak rozmyślasz?
Myślę o wszystkim co dzieje się w naszym życiu...
co albo nas łączy albo rozdziela.
To milion maleńkich zdarzeń,
zbiegów okoliczności...
sił zewnętrznych.
Mira jutro wyjeżdża, prawda?
Też to przechodziłam, Saul. Trzy razy.
Wiem jak to wygląda, jakie to uczucie.
Jeśli kiedykolwiek będziesz chciał porozmawiać,
wierz lub nie ale umiem słuchać.
Pytałeś mnie do czego przygotowuję Brody'ego.
Za chwilę się dowiesz.
Przydaj się na coś. Zaprowadź Brodych do biblioteki.
Kapitol stara się oszacować szkody polityczne
w następstwie konferencji prasowej
Richarda Johnsona, kongresmena z ósmego okręgu
przyłapanego na wysyłaniu seksualnych smsów
ze swymi nagimi i półnagimi zdjęciami
do licznych zatrudnionych w Kongresie stażystek.
Stanowczo zaprzecza on tym zarzutom.
To ustawka, prześladowanie.
Fakty wykażą, że zarzuty są całkowicie bezpodstawne.
Wraz z moją razem żoną stawimy temu czoło.
I nie, zdecydowanie nie mam zamiaru rezygnować ze stanowiska
ani porzucać moich wyborców.
Kongresmen zapowiedział, że udowodni swoja niewinność
i będzie sprawował urząd do końca kadencji.
Przywódca mniejszości parlamentarnej, Ellen Randall
wyraziła swoje rozczarowanie zaistniałą sytuacją
i wezwała do zwołania Komisji Etyki
w celu ustalenia, czy doszło do innych naruszeń...
Za dwa dni nie będzie po nim śladu.
I mam pomysł kto mógłby go zastąpić.
...wpływ skandalu na pozycję Johnsona
jako przewodniczącego Komisji ds. Sił Zbrojnych.
Kongresmen zdecydowanie sprzeciwiał się wysiłkom administracji
na rzecz zwiększenia finansowania dla bezzałogowych misji
i ataków z użyciem dronów na Bliskim Wschodzie.
„Dick Johnson?” Poważnie?
Tak się nazywa.
Powinien pomyśleć o zmianie nazwiska jeśli planuje nadal robić takie rzeczy!
Jesteś pijana.
Ale nie tak bardzo jak Dick Johnson w tej chwili!
Zauważyłeś jak wszyscy na ciebie patrzyli, prawda?
Patrzyli na ciebie.
To była... naprawdę udana randka, sierżancie Brody.
Potrafisz zabawić dziewczynę.
Dick Johnson.
Stopy mnie bolą. Oh, cii!
Jak było?
Elegancko.
Obiecaliście, że będziecie w łóżkach przed 23:00.
To Epoka Lodowcowa, mamo.
Ten chyba przegapiłem.
Nie jeden. Przegapiłeś tak ze trzy.
- Co się stało temu słoniowi? - To mamut, tato.
Posuń się. Siadam z wami.
Ręka w porządku?
Popcorn. Dajcie trochę.
Halo?
Tom, to ty?
Tom?
Lucas powiedział, że chyba cię widział
w szkole.
O cholera!
Hej, Carrie, działamy.
- Jesteś pewny? - Tak.
Nie słyszałam dzwonka.
Powiadom zespół FBI w terenie i przełącz mnie do nich.
- Gdzie Helen? - Nie wiem.
Saul, działamy. Wstawaj.
Nie śpię, Carrie.
Brak danych GPS.
Telefon musi mieć blokadę.
To ją obejdź, żebym nie działał na ślepo.
Dobra, robi się.
Nie musisz nic mówić.
Wiem, że mnie słyszysz.
Czuję, że tam jesteś.
Dobra, chyba mamy.
Mam.
Tac One, pierwsza w lewo w New York Avenue.
Przejedźcie pięć przecznic, potem w lewo.
I chcę żebyś wiedział, że nigdy się nie poddałam,
nigdy nie straciłam nadziei.
Ale Lucas, rósł coraz większy...
A chłopiec potrzebuje ojca, sam to zawsze mówiłeś.
I... nie dawałam rady, wychowywać go sama...
tak, żeby miał przed sobą jakąś przyszłość.
Nasz syn.
Ale nigdy nie przestałam cię kochać...
nigdy.
Nawet przez chwilę.
A potem Lucas powiedział, że chyba widział cię wtedy w szkole,
poczułam taką ulgę.
Już sama myśl o tym była cudem.
I nie obchodzi mnie dlaczego wróciłeś, naprawdę.
Wystarczy, że jesteś.
Helen.
Kochanie, zrobiłam coś strasznego.
- Nie, Helen, nie. Nie rób tego! - Namierzają tą rozmowę! Uciekaj stamtąd!
Słyszysz?! Uciekaj, już!
- Przełącz mnie do oddziału taktycznego. - Już, masz połączenie.
- Nie zgubcie celu! - On nie jest celem!
To mój mąż!
OK, podajcie pozycję.
Okie Street w kierunku wschodnim.
Przemieszcza się w stronę węzła kolejowego.
Nie. Tam byłby zbyt odsłonięty.
Widzieliśmy go.
Nie, zostanie tam, gdzie ma osłonę.
Halo?
- Galvez, co się stało? - Nie jestem pewny.
- Chyba zdjął Jedynkę. - Gdzie?
Gdzie on jest?
Mount Olivet Street.
Olivet.
OK, jadą za nim.
Cel w zasięgu wzroku.
- Nie. Poczekajcie. - O co chodzi?
Musza oskrzydlić go na ulicy. Zablokować ale trzymać się z daleka.
Galvez, potwierdź.
Za późno. Weszli do środka.
Ucieka!
Broń!
FBI! Nie ruszać się!
Pokażcie ręce! Pokażcie ręce w tej chwili!
FBI! Nie ruszać się!
Nie zbliżajcie się!
Nie zbliżajcie się.
Do tyłu, wszyscy. Za barykadę.
Czy ktoś wyjaśni mi co się stało?
Drużyna taktyczna weszła tu za Walkerem.
Dwie ofiary. Lokalni muzułmanie na porannych modłach.
Opróżniliśmy budynek, wyszedł również imam.
Chyba widziałem go na zewnątrz. Wyglądał na wkurzonego.
Walker zaatakował dowódcę drużyny.
Zabrał mu broń. Przyjmujemy roboczo, że strzelił pierwszy.
To bardzo wątpliwe.
Gdzie jest Walker?
Szukamy go.
Czyli nie macie pojęcia.
Mieliśmy go na wyciągnięcie ręki. Znajdziemy go.
Im szybciej tym lepiej.
To koszmar.
Trudno się nie zgodzić.
Sugestie?
Moim zdaniem została nam tylko jedna opcja.
Nagłaśniamy sprawę. Poprosimy o pomoc w znalezieniu Walkera.
A co z tym co się stało tutaj?
Nazwiemy go terrorystą. Wtedy to nie będzie miało znaczenia.
Saul?
Przygotuję oświadczenie.
Jedziemy do w Langley. Musimy szybko zamknąć ta sprawę.
Kto to?
Nic takiego. Śpij dalej.
Co ty tu robisz?
Musze ci o czymś powiedzieć.
Nie o 6:00 rano.
Tom Walker żyje.
- Kłamiesz. - Nie.
- To niemożliwe. - To prawda.
Zabiłem go własnymi rękami, mówiłem ci przecież.
Nie. Abu Nazir sprawił, że w to uwierzyłeś.
Walker jest ścigany, jest gdzieś tu, w okolicy.
Za kilka godzin ogłosimy to publicznie.
Pomyślałam, że powinieneś dowiedzieć się wcześniej.
Chciałam powiedzieć ci w Langley ale nie mogłam.
To była wtedy zastrzeżona informacja.
Ale musisz wiedzieć, że nikomu nie zdradziłam twojej tajemnicy.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Miałam pewność, że amerykański jeniec zmienił stronę.
Ale podobnie jak ty, nie wiedziałam, że Walker ciągle żyje.
Nie znienawidź mnie za to, ale myślałam, że to ty.
Nie nienawidzę cię.
Zrobiłaś to, co musiałaś zrobić.
Wypełniłaś swój obowiązek.
Nie, to chodziło tylko o obowiązek.
- Czy ona...? - CIA.
Mira, tak mi przykro.
Mieliśmy poważną wpadkę. Zginęły dwie niewinne osoby.
Muzułmanie czekający na poranną modlitwę.
- Już, już, wezmę to. - W porządku.
Nie, to nie jest w porządku.
Obiecałem, że zrobię śniadanie, odwiozę cię na lotnisko.
- Jestem już spóźniona, Saul. - Już tu jestem. Już jestem.
Lepiej pojadę taksówką.
Wiesz jak daleko jest stąd do Delhi?
12 000 kilometrów.
I tak będziemy mogli porozmawiać.
Jasne.
Napiszę do ciebie.
Proszę, nie rób tego.
Kidy obudziłam się dziś rano, Saul, nie było cię
i zdałam sobie sprawę, że odkąd wróciłam nie było ani jednego dnia
kiedy byłbyś w domu wieczorem i ciągle byłbyś tu rano.
I nie mogłam przypomnieć sobie ani jednego razu
kiedy spędziłeś w domu całe 12 godzin.
I chyba ty też nie mógłbyś sobie przypomnieć.
To moja słabość.
Moja pięta achillesowa.
Kiedy dzwonią, zawsze jadę.
Spóźnię się na samolot.
Pierwsze wiadomości o Walkerze wyemitowano niecałe pięć godzin temu.
Mieliśmy w tym czasie prawie 2000 zgłoszeń.
Prawdopodobnie wszystkie fałszywe.
Na miejscu Walkera zapadłbym się teraz pod ziemię.
Carrie?
Do rana będziemy mieli tonę poszlak.
Ciężko będzie się przez to przekopać.
Musimy określić priorytety.
Miałam dzisiaj coś na kształt objawienia.
Na temat Walkera?
Chciałabym.
Nie, o mnie.
Będę samotna do końca życia, prawda?
Błąd, strefa druga.
Bohater wojenny, który znalazł się na szczycie listy poszukiwanych FBI.
Czy to ekstremalny przypadek stresu pourazowego,
czy może Walker jest członkiem Al-Kaidy?
Nie chodzi o weterana z problemami.
FBI określa Walkera jako poważne zagrożenie
z powiązaniami z elementami wywrotowymi.
- Tutaj, w Waszyngtonie? - Tak.
Walker? Oszalałeś?
Cały kraj cię szuka.
Nie możesz tu być.
Twoi ludzie powiedzieli mi, że Walker nie żyje.
Mój przyjaciel.
Powiedzieliście, że go zabiłem.
Wmówiliście mi.
Ja nic nie wiem!
Naprawdę! Musisz porozmawiać Abu Nazirem!
Nie zamierzam już rozmawiać z Nazirem
i ty mu to przekażesz.
Powiedz mu, że to koniec.
Przetłumaczone przez LingPerfect